۲۲ خرداد آنها و ۲۲ خرداد ما

چند ساعتی است که به طور همزمان در حال دنبال کردن اخبار اعتراضات در ایران از یک سو و نتایج انتخابات ترکیه از سوی دیگر هستم. مشاهده این جشن دموکراسی- در هر کجای دنیا که باشد- مسرت بخش است ولی مقایسه آنچه در ترکیه می گذرد با آنچه در ایران گذشت حسرتم دو چندان می کند؛ چرا که ما را در ۲۲ خردادمان جز باطوم، گاز اشک آور،‌ زندان، تجاوز، دروغ،‌ وقاحت و بی شرمی نصیبی نبود حال آنکه ۲۲ خرداد ترکیه جشن دموکراسی، تبلور آزادی و اعمال حق تعیین سرنوشت در پای صندوق های رأی بود. برای آنها ۲۲ خرداد روز شکفتن گل امید بود و برای ما روز پرپر شدن آن،

سخنرانی اردوغان پس از پیروزی را شنیدم؛ او به راستی- و نا با دروغ و کودتا و تقلب- برای سومین بار نخست وزیر ترکیه شد. ولی به هیچ وجه به خود اجازه نداد که چون کوتوله دروغگوی ما کسانی را که او و حزبش را بر نگزیده اند خس و خاشاک بخواند و تحقیرشان کند. سخنرانی قیلیچ دار اوغلو رییس حزب مخالف جمهوری خواه خلق را نیز شنیدم که آزادانه در مقر حزب خودش سخن گفت؛ از یک سو به اردوغان تبریک گفت و برایش آرزوی موفقیت کرد و از دیگر سو برایش خط و نشان کشید ولی نه سانسور شد و نه به زندان رفت و طرفدارانش هم نه باطوم خوردند و نه مورد تجاوز واقع شدند.

و شگفت آور نیست صعود آنها و سقوط ما، رشد آنها و رکود ما، اعتباری که در منطقه و جهان دارند و تحقیر و تنفری که نصیب ما می شود و بدتر از همه موریانه بصیرتی که هر روز روز روح این ملت را می جود و ضایع می کند.