از ماست که بر ماست

همه همه شما اين نقل قول مشهور از برتولد برشت را شنيده ايد که «اول به سراغ يهودی ها رفتند، من يهودی نبودم اعتراضی نکردم، پس از آن به لهستانی ها حمله بردند، من لهستانی نبودم و اعتراضی نکردم، آنگاه به ليبرال ها فشار آوردند، من ليبرال نبودم و اعتراضی نکردم، سپس نوبت به کمونيست ها رسيد، کمونيست نبودم پس اعتراضی نکردم، سرانجام به سراغ من آمدند، هر چه فرياد زدند کسی نمانده بود که اعتراض کند.»

اين جمله حديث امروز ما ايرانيها- بهتر است بگويم بخش عمده ای از ما ايرانيها-ست. اين روزها بسيار مي بينيم و می خوانيم که مردم و روشنفکران از شدّت قساوت حکومت شگفت زده شده اند و به هيچ وجه نمی توانند تصوّر کنند که فرد يا گروهی به اين پايه خشن و بی رحم باشد، غافل از اينکه خشونت امروز به مثابة سرطانی است که به مرحلة «متاستازی» رسيده است و در جای جای تن نحيف اين گربة خوابيده بر نقشة جغرافيا پخش شده است، امّا اين غدّة بدخيم سالهاست که در اين تن وجود داشته و بسياری را به خاک سياه نشانده است و ما در اين سالها نه تنها به مقابله با آن برنخاسته ايم بلکه چه بسا بسياری از ما در مقام مجريان خشونت و دست کم تشويق کنندگان آن بوده ايم.

آنچه در اين چند هفته در خيابانهای تهران و اصفهان و مشهد و شيراز گذشت دل هر وجدان بيداری را به درد می آورد، ولی آنانی که امروز در خيابانهای تهران کتک می خورند و جام شهادت می نوشند، سه سال پيش وقتی مردم آذربايجان در مقابل توهين به هويت شان به پا خواستند و صحنه هايي شبيه به اين و چه بسا خشونت بارتر در خيابانهای تبريز و اروميه و اردبيل شکل گرفت دم برنياوردند که هيچ برخی شان حتّی در نقاب وطن پرستی و دفاع از تماميت ارضی ايران در پی توجيه آن برآمدند، کسانی که از شدّت سبعيت بسيج و پليس ضدّ شورش به حق متعجّب و متأثّر شده اند از ياد برده اند که همين بسيج و سپاه است که سالهاست با تمرين هر روزة اين صحنه ها در کردستان و بلوچستان عرصه را چنان بر ساکنان اين مناطق تنگ کرده است که مردمانش سپاه و نيروهاي نظامی را بيشتر اشغالگر می دانند تا نيروی وطنی که از جان و مال و ناموسشان محافظت می کند. آنانی که امروز از محدود شدن آزادی های مذهبی و منکوب شدن حرمت روحانيت سخن می گويند، وقتی رژيم به تخريب مدارس و مساجد اهل سنّت و خانقاه ها و حسينيه های درويشان نعمت اللهی و حصر و تبعيد و اعدام پيشوايان مذهبی شان مشغول بود دمی برنمی آوردند و در بهترين حالت بی تفاوت بودند، آنانی که امروز دم از ستاره دار شدن دانشجويان می زنند از ياد برده اند که سی سال است بهاييان به جرم عقيده شان «ستاره دار مادرزاد» به دنيا می آيند و از حق تحصيل و اشتغال محرومند، و آنانی که به حق در مقابل تقلّب در انتخابات و دست اندازی در آرايشان برآشفته اند شايد ندانند که مثلاً اين بلايي بود که تا پيش از مجلس ششم هر چهار سال يک بار بر سر رأی دهندگان سنّی مذهب در زادگاه من اروميه می آمد و رأيشان توسّط همين شورای نگهبان ناديده گرفته می شد و کانديداهايشان به ناحق حذف می شدند.

اين روزها برخی ها گلايه می کنند که چرا در اين اعتراضات از آذربايجان و کردستان خبری نيست و اقوام و اقليت های ايرانی کجا هستند؟ برادر من! صدای اينهايي که شما به اميدشان نشسته اي مدّت هاست که خاموش شده است و حال و روز ما بهتر از جناب برتولد برشت نيست که کسی نيست که صدای فريادمان را بشنود. ما ديديم که وقتی خشونت عريان شد تظاهرات ميليونی 25 خرداد به چند ده هزار نفر و سپس چند هزار نفر رسيد، چون که مردم ديدند و ترسيدند، آن وقت شما از کسانی که هر سالهاست هر روز اين صحنه ها را می بينند چه انتظاری داريد؟

اميدوارم که اين جنبشی که آغاز شده به نتيجه برسد ولی ما نبايد از يادمان برود که تا زمانی که در قبال سرنوشت مخالفان و «ناخودی»ها حسّاس نباشيم مستقلّ از اينکه که چه کسی و با چه اسمی بر ما حکومت کند حال و روزمان همين خواهد بود و حکومت ها با تقسيم بر دو و حذف ما را در چرخة باطل خشونت نگاه خواهند داشت و ما را در مقابل هم قرار خواهد داد.

همه شما اين نقل قول مشهور از برتولد برشت را شنيده ايد که «اول به سراغ يهودی ها رفتند، من يهودی نبودم اعتراضی نکردم، پس از آن به لهستانی ها حمله بردند، من لهستانی نبودم و اعتراضی نکردم، آنگاه به ليبرال ها فشار آوردند، من ليبرال نبودم و اعتراضی نکردم، سپس نوبت به کمونيست ها رسيد، کمونيست نبودم پس اعتراضی نکردم، سرانجام به سراغ من آمدند، هر چه فرياد زدند کسی نمانده بود که اعتراض کند.»

اين جمله حديث امروز ما ايرانيها- بهتر است بگويم بخش عمده ای از ما ايرانيها-ست. اين روزها بسيار مي بينيم و می خوانيم که مردم و روشنفکران از شدّت قساوت حکومت شگفت زده شده اند و به هيچ وجه نمی توانند تصوّر کنند که فرد يا گروهی به اين پايه خشن و بی رحم باشد، غافل از اينکه خشونت امروز به مثابة سرطانی است که به مرحلة «متاستازی» رسيده است و در جای جای تن نحيف اين گربة خوابيده بر نقشة جغرافيا پخش شده است، امّا اين غدّة بدخيم سالهاست که در اين تن وجود داشته و بسياری را به خاک سياه نشانده است و ما در اين سالها نه تنها به مقابله با آن برنخاسته ايم بلکه چه بسا بسياری از ما در مقام مجريان خشونت و دست کم تشويق کنندگان آن بوده ايم.

آنچه در اين چند هفته در خيابانهای تهران و اصفهان و مشهد و شيراز گذشت دل هر وجدان بيداری را به درد می آورد، ولی آنانی که امروز در خيابانهای تهران کتک می خورند و جام شهادت می نوشند، سه سال پيش وقتی مردم آذربايجان در مقابل توهين به هويت شان به پا خواستند و صحنه هايي شبيه به اين و چه بسا خشونت بارتر در خيابانهای تبريز و اروميه و اردبيل شکل گرفت دم برنياوردند که هيچ برخی شان حتّی در نقاب وطن پرستی و دفاع از تماميت ارضی ايران در پی توجيه آن برآمدند، کسانی که از شدّت سبعيت بسيج و پليس ضدّ شورش به حق متعجّب و متأثّر شده اند از ياد برده اند که همين بسيج و سپاه است که سالهاست با تمرين هر روزة اين صحنه ها در کردستان و بلوچستان عرصه را چنان بر ساکنان اين مناطق تنگ کرده است که مردمانش سپاه و نيروهاي نظامی را بيشتر اشغالگر می دانند تا نيروی وطنی که از جان و مال و ناموسشان محافظت می کند. آنانی که امروز از محدود شدن آزادی های مذهبی و منکوب شدن حرمت روحانيت سخن می گويند، وقتی رژيم به تخريب مدارس و مساجد اهل سنّت و خانقاه ها و حسينيه های درويشان نعمت اللهی و حصر و تبعيد و اعدام پيشوايان مذهبی شان مشغول بود دمی برنمی آوردند و در بهترين حالت بی تفاوت بودند، آنانی که امروز دم از ستاره دار شدن دانشجويان می زنند از ياد برده اند که سی سال است بهاييان به جرم عقيده شان «ستاره دار مادرزاد» به دنيا می آيند و از حق تحصيل و اشتغال محرومند، و آنانی که به حق در مقابل تقلّب در انتخابات و دست اندازی در آرايشان برآشفته اند شايد ندانند که مثلاً اين بلايي بود که تا پيش از مجلس ششم هر چهار سال يک بار بر سر رأی دهندگان سنّی مذهب در زادگاه من اروميه می آمد و رأيشان توسّط همين شورای نگهبان ناديده گرفته می شد و کانديداهايشان به ناحق حذف می شدند.

اين روزها برخی ها گلايه می کنند که چرا در اين اعتراضات از آذربايجان و کردستان خبری نيست و اقوام و اقليت های ايرانی کجا هستند؟ برادر من! صدای اينهايي که شما به اميدشان نشسته اي مدّت هاست که خاموش شده است و حال و روز ما بهتر از جناب برتولد برشت نيست که کسی نيست که صدای فريادمان را بشنود. ما ديديم که وقتی خشونت عريان شد تظاهرات ميليونی 25 خرداد به چند ده هزار نفر و سپس چند هزار نفر رسيد، چون که مردم ديدند و ترسيدند، آن وقت شما از کسانی که هر سالهاست هر روز اين صحنه ها را می بينند چه انتظاری داريد؟

اميدوارم که اين جنبشی که آغاز شده به نتيجه برسد ولی ما نبايد از يادمان برود که تا زمانی که در قبال سرنوشت مخالفان و «ناخودی»ها حسّاس نباشيم مستقلّ از اينکه که چه کسی و با چه اسمی بر ما حکومت کند حال و روزمان همين خواهد بود و حکومت ها با تقسيم بر دو و حذف ما را در چرخة باطل خشونت نگاه خواهند داشت و ما را در مقابل هم قرار خواهد داد.

مطلب را به بالاترین بفرستید: